ای حسین!

با تو چه بگویم؟

ای خونی که از آن نقطه صحرا

جاودان می تپی و می جوشی و در بستر زمان جاری هستی و بر همه نسل ها می گذری و هر زمین حاصلخیزی را سیراب خون می کنی

ای که مرگ سرخ را برگزیدی تا عاشقانت را از مرگ سیاه برهانی تا با هر قطره خونت ملتی را حیات بخشی و تاریخی را به تپش آری و کالبد مرده و فسرده عصری را گرم کنی و بدان جوشش و خروش زنگی و عشق و امید دهی!

ایمان ما، ملت ما، تاریخ فردای ما، کالبد زمان ما

به تو و خون تو محتاج است.

ای زینب ، ای زبان علی در کام

مگو که خداوند آن روز، عزیزترین و پرشکوه ترین ارزش ها و عظمت هائی را که آفریده است

یک جا و در ساحل فرات و بر روی ریگزار های تفدیده ی بیابان طف

چگونه به نمایش در آورد و بر فرشتگان عرضه کرد

تا بدانند که چرا می بایست بر آدم سجده می کدردند؟!

«دکتر شریعتی»