دکتر شریتی در دوره کودکی و نوجوانی، بسیار محجوب و کم حرف و اغلب ساکت بود. حتی در آن هنگام که باید با اسباب بازی سرگرم می شد، باز کتاب جای آن را گرفته بود. کتاب هائی را مطالعه می کرد که از حد سنی او بزرگتر بود.

در سال های پایانی عمرش نیز، گاهی دو شبانه روز در خانه، بدون خواب و استراحت فکر می کرد و می نوشت. وقتی قلم به دست می گرفت، گوئی به عالم دیگری می رفت! هر وقت مطالب مورد نظر در ذهنش مرتب می شد و آن چه را می خواست می یافت، چهره اش شکفته می شد و خنده ی نرم و گرمی لب هایش را فرا می گرفت و گاهی بلند می خندید و با خودش می گفت:«به به! یافتم»

به گفته موافقین و مخالفین انقلاب، کتاب های دکتر شریعتی نقش عمده ای در تکوین انقلاب داشته و برخی کتاب های او از جمله کتاب «شهادت»، در شمارگان «100هزار جلد» در چند روز به فروش رسیده! چیزی که برای ناشران امروز به افسانه شبیه است تا واقعیت. احسان طبری که خود را با شریعتی مقایسه می کرد، پس از مشاهده تاثیر کتاب های شریعتی می گفت: قدرت تاثیر گذاری من یک صدم دکتر شریعتی هم نیست، چون شریعتی به زبان دین مردم با آنان سخن می گوید و ما نمی توانیم با او رقابت کنیم