خانم پریدخت سپهری- خواهر سهراب سپهری- در کتاب مرغ مهاجر می نویسد: یکی از عادت های خانواده ی ما، کتاب خواندن بود. از همان کودکی، همین که خواندن و نوشتن را فرا می گرفتیم، کتاب های گوناگونی را در اختیارمان میگذاشتند، می خواندیم. بدین ترتیب از آغاز به مطالعه خو گرفتیم و وجود کتاب به صورت ضرورتی در زندگی مان در آمد.

سهراب و همه بچه ها، در ساعت های معینی مطالعه می کردند؛ هیچ چیز نمی توانست این ساعت برنامه ریزی شده را تغییر دهد، یا به تاخیر اندازد. ابتدا مادر و بعد سهراب و بقیه بچه ها به نوبت با صدای بلند کتاب می خواندند و همه می شنیدند.

بدین ترتیب خواندن کتاب کم تر وقت می گرفت و در ضمن کوچکتر ها هم بهره می بردند. خواندن غزلیات حافظ و فال زدن با آن نیز اغلب توسط مادر انجام می شد. بچه ها با بی صبری منتظرپایان کار مادر و شروع برنامه کتاب خوانی بودند. در شب های بلند زمستان، پس از انجام تکلیفهای مدرسه، وقتی همه دور کرسی می نشستیم، باز هم کتاب می خواندیم و این کار جاذبه خاصی داشت.